پرداخت حق بیمه دوران طرح پزشکان و پیراپزشکان
مطابق ماده یک قانون مربوط به خدمت پزشکان و پیراپزشکان مصوب ۱۳۷۵/۰۲/۱۲ «کلیه افراد ایرانی با تحصیلات فوق دیپلم و بالاتر که پس از تاریخ ۱۳۶۷/۰۴/۰۱ از مراکز آموزش عالی گروه پزشکی در داخل و یا خارج از کشور فارغالتحصیل شده یا میشوند و خدمت آنان از سوی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی مورد نیاز اعلام میگردد، مکلفند حداکثر مدت ۲۴ ماه اول پس از فراغت از تحصیل خود را در داخل کشور و در مناطق مورد نیاز وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و تشکیلات تابعه آن خدمت نمایند.» همچنین در ماده ۱۱ قانون مزبور تصریح شده است که مشمولان این قانون از لحاظ حقوق و مزایا و امور رفاهی (مرخصیهای استحقاقی، استعلاجی، بدون حقوق، پاداش، کمکهای غیر نقدی و بیمه عمر و درمان و حادثه و سایر مزایا) تابع قوانین و مقررات استخدام کشوری و قانون نظام هماهنگ پرداخت کارکنان دولت میباشند و چنانچه به دستگاه دیگر معرفی گردند که دارای مقررات استخدامی خاص میباشند، تابع ضوابط حقوقی و رفاهی آن دستگاه خواهند بود.
ماده واحده قانون الحاق یک تبصره به عنوان تبصره ۳ ماده ۱۱ قانون پزشکان و پیراپزشکان مصوب ۱۳۷۹/۰۷/۰۳ تصریح نموده است: «آن عده از مشمولان این قانون که در مدت خدمت مقرر، تحت پوشش نظام های حمایتی دیگری نیستند، با پرداخت حق بیمه مقرر در قانونتأمین اجتماعی مصوب ۱۳۵۴ (توسط مشمول و دستگاه ذیربط) تحت پوشش حمایتهای پیشبینی شده در قانون یاد شده قرار خواهند گرفت».
مستند به مواد ۱، ۲، ۳ و ۴ قانون تأمین اجتماعی و با عنایت به وظایف و مسئولیتهای سازمان تأمین اجتماعی در باب تعمیم و گسترش انواع بیمههای اجتماعی و استقرار نظام هماهنگ و متناسب با برنامههای تأمین اجتماعی و شمول قانون تأمین اجتماعی به افرادی که به هر عنوان در مقابل دریافت مزد یا حقوق کار میکنند با توجه به آمره بودن قانون تأمین اجتماعی، پرداخت و پذیرش حق بیمه دوران خدمت ضروری است و این موضوع در آراء متعدد هیأت عمومی دیوان عدالت اداری از جمله آراء وحدت رویه شماره ۵۱۷ و۵۱۸ مورخ ۱۳۸۶/۰۷/۱۵، ۱۲۲۲ مورخ ۱۳۸۶/۱۰/۲۳، ۴۰۸ مورخ ۱۳۸۷/۰۶/۰۳، ۲۲۰ مورخ ۱۳۸۷/۰۴/۰۹ و شماره ۶۵۰ مورخ ۱۳۸۸/۰۹/۰۲ مورد تأکید قرار گرفته است.
همچنین مطابق مواد ۳۶ و ۳۹ قانون تأمین اجتماعی و آراء شماره ۱۰۱۱ مورخ ۱۳۸۶/۱۰/۲۵ و ۷۴۱ مورخ ۱۳۸۸/۱۰/۱۴ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری، کارفرما مسئول پرداخت حق بیمه سهم خود و بیمه شده به سازمان میباشد و مکلف است در موقع پرداخت مزد یا حقوق و مزایا سهم بیمه شده را کسر نموده و سهم خود را بر آن افزوده به سازمان تادیه نماید و تأخیر کارفرما در پرداخت حق بیمه یا عدم پرداخت آن رافع مسئولیت و تعهدات سازمان در قبال بیمه شده نخواهد بود.
با توجه به تعارض صورت گرفته در شعب ئیوان عدالت اداری، رای وحدت رویه شماره ۳۷۵ مورخ ۱۳۸۸/۰۵/۰۴ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری نیز مقرر میدارد: «… با عنایت به تبصره ۳ الحاقی به ماده به ماده ۱۱ قانون خدمت پزشکان و پیراپزشکان مصوب ۱۳۷۹/۰۷/۰۳ که مقرر داشته آن عده از مشمولان این قانون که در مدت خدمت مقرر تحت پوشش نظامهای حمایتی دیگری نیستند، با پرداخت حق بیمه مقرر در قانون تأمین اجتماعی مصوب ۱۳۵۴ توسط مشمول و دستگاه ذیربط، تحت پوشش حمایتهای پیشبینیشده در قانون یاد شده قرار خواهند گرفت، دادنامه صادره مبنی بر صدور حکم به ورود شکایت، درحدی که متضمن ضرورت احتساب مدت ۲۴ ماه خدمت طرح پرستاری با رعایت مقررات مربوط است صحیح و موافق قانون میباشد.»
مستند به رای وحدت رویه شماره ۲۰۶ مورخ ۱۳۹۱/۰۴/۱۹ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری، گذراندن طرح و عمل به تعهدات خدمتی قبل از تصویب تبصره ۳ الحاقی به ماده ۱۱ قانون خدمت پزشکان و پیراپزشکان مصوب ۱۳۷۹/۰۷/۰۳ نیز مانع از تسری تبصره فوقالذکر و پذیرش حق بیمه واریزی و احتساب ایام طرح به عنوان سنوات خدمت نمیباشد، لذا دستگاه متبوع مکلف به واریز حق بیمه ایام طرح و سازمان تأمین اجتماعی ملزم به پذیرش آن میباشد.
